Szczawa

Kościół p.w. Najświętszego  Serca Pana Jezusa


    W 1958 roku ówczesny ordynariusz Diecezji Tarnowskiej - bp Jan Stepa wydzielił Szczawę jako osobną placówkę duszpasterską tzw. wikarię parafialną z macierzystej parafii Kamienica. W tym samym roku rozpoczęła się budowa kościoła według projektu architekta Alojzego Podgórnego. Głównym budowniczym świątyni był Jan Sopata. Prace przy wznoszeniu kościoła trwały dwa lata. Jego poświęcenia dokonał podczas wizytacji kanonicznej bp Karol Pękala - 17 czerwca 1963 roku.

Drewniany kosciół jest przykładem budownictwa regionalnego. Obiekt jest konstrukcji zrębowej. W jego przedniej części znajduje się czworoboczna wieża o konstrukcji słupowej, o widocznie zwężających się ku górze ścianach z nadwieszoną izbicą. Całość pokrywa blaszany dach siodłowy, na środku którego znajduje się wieżyczka z sygnaturką. Obie kopuły wież nawiązują swym stylem do Baroku. Nad głównym wejściem znajduje się figura Serca Pana Jezusa, dłuta profesora Aleksandra Lisowskiego.
Kościół jest jednonawowy z charakterystycznym węższym prezbiterium. Na stropie nad prezbiterium znajduje się płaskorzeźba Trójcy Przenajświętszej. Ołtarz główny jest wolnostojący, w centralnej jego części znajduje się figura Serca Pana Jezusa, po bokach zaś płaskorzeźby aniołów. Prezbiterium zdobią też oryginalne witraże projektu Teresy Stankiewicz.
Po obu stronach świątyni znajdują się ołtarze boczne. Jeden z nich poświęcony jest św. Józefowi, drugi natomiast zwany partyzanckim, gdyż znajdują się w nim elementy partyzanckiego ołtarza z czasów II wojny światowej poświęcony jest Matce Bożej Ludźmierskiej. Obraz Pani Podhala namalował Zdzisław Pabisiak. (w czasie drugiej wojny światowej Szczawa była szczególnym miejscem działań partyzanckich w przysiółku „Polanki", gdzie swój sztab dowodzenia miał I Pułk Strzelców Podhalańskich AK., okoliczne lasy były też schronieniem dla wielu prześladowanych i walczących o wolną Polskę. Co roku w niedzielę po 15 sierpnia przy kościółku odbywa się msza partyzancka, która gromadzi wielu kombatantów).
Większą część wystroju (ławy, konfesjonały, ambona, chrzcielnica) wykonał Antoni Krzak. Deski modrzewiowe zdobiące wewnątrz świątynię zostały zaś ułożone w 1969 roku przez Józefa Kalicińskiego.
Na szczególną uwagę zasługują barokowe stacje Drogi Krzyżowej, które w XVIII wieku namalował Wojciech Poziemski oraz zdobiące chór ryte w miedzi obrazy Matki Bożej Bolesnej wykonane przez Bolesława Antonika.

 


     Budowę nowego kościoła rozpoczęto w 90 latach, gdy proboszczem był ks. Edward Fonfara. Prace kontynuował jego następca ks. Zygmunt Warzecha. Kościół jest trójnawowy kryty blachą dachówkopodobną. Nad nawą główną występuje dach dwuspadowy na którym umieszczono wieżyczkę na sygnaturkę, nad nawami oraz przybudówkami obok prezbiterium, gdzie m.in. znajduje się zakrystia zastosowano dach pulpitowy. Do kościoła od frontu prowadzi troje drzwi drewnianych nad którymi umieszczono rzeźbę Chrystusa Frasobliwego. Obok ściany frontowej znajduje się wysoka, wieloboczna wieża zakończona kopułą, pełniąca również funkcję dzwonnicy. Wewnątrz tuż nad wejściem znajduje się przestronny chór ciągnący się przez całą szerokość świątyni.
W prezbiterium zastosowano obniżenie stropu, co wyraźnie oddziela go od nawy głównej. Nad wejściem do prezbiterium umieszczono drewnianą rzeźbę ukrzyżowanego Jezusa. Cały wystrój ołtarza głównego jest tymczasowy i pochodzi z kaplicy Nuncjatury Apostolskiej w Polsce. Na ścianie ołtarzowej znajduje się tabernakulum w kształcie krzyża umieszczone na tle kolorowego witrażu, nad nim znajduje się obraz Ecce Homo.
W lewej nawie pod obrazem Matki Boskiej Nieustającej Pomocy znajduje się drewniana chrzcielnica przeniesiona tu z kościoła drewnianego. W prawej nawie stoi natomiast duża figura Jezusa Miłosiernego, która docelowo ma stanąć przed świątynią. Wszystkie okna kościoła, oprócz okrągłych okienek umieszczonych blisko stropu, zdobią witraże z postaciami świętych. Na uwagę zasługują też stacje Drogi Krzyżowej, w których zastosowano oryginalne połączenie metalu i drewna. Obecność bardzo wielu okien sprawia, iż świątynia jest bardzo jasna, a zastosowane w wystroju kościoła elementów drewnianych bardzo ociepla klimat nowej świątyni.
Regularne nabożeństwa odbywają się tu od roku 2000 r. Sukcesywnie prowadzone są wciąż prace nad pełnym wyposażeniem świątyni i jej otoczeniem.
Od 2007 roku parafią kieruje ks. proboszcz Leon Królczyk, któremu w duszpasterstwie pomaga ks. Józef Pajor.